VAR mıyız?

Mahmut YILBAŞ

Gaflet, dalalet ve hatta hıyanetin neresindeyiz? Var mısınız, -sorgulamaya?
Hem de tam sırası...
Çünkü, Kasım ayındayız!
Bir çoğumuz, Gazi Mustafa Kemal'in huzuru­na çıkacak.
Anıtkabir'i ziyarette, tazimde dururken vicda­nen rahat olabilmek isteyenler için, görevimi ya­pabildim mi, emanete (Cumhuriyet'e) sahip çıka­bildim mi diye sormalarının en uygun zamanı, tam sırası değil mi?
Yani(!)Bu defa sorular kendimize...
Var mısınız sanık sandalyesine oturup, bugüne kadar hep başkasına yönelttiğimiz sorulan bu de­fa kendimize sormaya?
Hem de, sokakta işsiz-güçsüz, aylak aylak do­laşanlarımızdan en tepede sorumluluk taşıyanlarımıza kadar. ..
Evet, o sanık sandalyesine kendimizi oturtup ben gaflet, dalalet ve hatta hıyanet içerisinde mi­yim, olabilir miyim, diyebilecek miyiz?
Aileme, toplumuma, milletime ve nihayetinde kendime yararlı mı olmaktayım yoksa farkında ol­madan, zararım, kötülüğüm mü dokunmakta?.
Görevimi yerine getirebiliyor muyum? emane­te sahip çıkabiliyor muyum? Cumhuriyeti yeterin­    ce kolluyor, koruyabiliyor muyum?
Kaçımız bunu yapabilecek?..
Hıyaneti meslek edinmiş, görev edinmiş, çıka­rını hainlikte bulmuş olanlara sözümüz yok, zaten gerek de yok!.. Çünkü sorun, gerçekte onlar değil. Bunlarla baş etmek, mücadele etmek mesele de­ğil. Bu türler, her kesimden, herkes tarafından bi­liniyor ve zaten fazlaca da ciddiye alınacak taraf­ları da yok...
Sorun, bizdedir; kendimizde, içimizdedir!
Hatta, belki de, en zararlılarımız kendisini millet ve vatan uğruna adamış ve de atanmış(!?) ola­rak görenler ve gösterilenlerdir.
Çünkü bunlar kendilerini hiç sorgulamazlar,
hatta sorgulattırmazlar bile...
Bunlara göre, sorunlar hep kendilerinin dışın­
dadır, sorunu yaratanlarda!..
Yaptıklarının veya yapamadıklarının kendile­rine göre bir cevabı, bir gerekçesi hep vardır, hep var olmuştur. Yeter ki, kendilerine cevap verebi­lecek bir gerekçe bulabilsinler ve zaten hep bulur­lar da... Hareketlerinin veya hareketsizliklerinin kendilerine göre, derinlerde bir anlamı bir gerek­çesi ve sırrı vardır...
Konuştuklarında veya sustuklarında da. . . Peki, kimdir bunlar!..
Bizleriz, diyebilecek misiniz?
Arda, burada, yakında veya uzaktalar...
Göz önünde olanlarımız, olmayanlarımız, isimlerini ezbere bildiklerimiz, yüzlerini hafıza­mızda tuttuklarımız veya mütevazı köşesinde olup bitenleri donuk gözlerle tepkisiz izleyenlerimiz.. .
Sanki hepimiz, bir takım kavramlar arkasına kendimizi, gerçek kişiliğimizi, bizi biz yapan çı­karlarımızı, beklentilerimizi, ürkekliğimizi, bece­riksizliğimizi, yetersizliğimizi, yeteneksizliğimizi ve bilgisizliğimizi gizliyor, saklıyor gibiyiz. . .
Kimi zaman demokrasi, kimi zaman insan hakları, kimi zaman uygarlık, çağdaşlık, gelişme, refah düzeyinin artırılması ve kimi zamanda laik­lik gibi kavramlar mı oluyor, arkasına saklandığı­mız, gizlendiğimiz?.
Bir defa; evet, bir defa, hiçbir kimse duyma­dan, görmeden kendi kendimizi sorgulayabilecek miyiz?

Bu kavramların arkasına saklanmadan, ger­
çeklerle yüzleşebilecek miyiz?
Neler mi soracağız kendimize?
Bir niyetlenelim, kendimizi suçlu sandalyesi­
ne oturtmaya, yeter ki bir kabul edelim, sorulacak çok şey buluruz... çünkü, ne yaptığımızm en iyi farkında olan bizlerizdir!..
Haydi gelin bir defa deneyelim, nasıl olsa dün­yanın sonu da değil, kıyamet de kopmaz; kaldı ki şarkıda dendiği gibi "kimse duymayacak, kimse de görmeyecek" olduktan sonra...
Ben, kendimden başlıyorum, siz de katılır mı­sınız; ne o, yine mi yan çizeceksiniz?.
Karşıma aldım kendimi; gözlerimin içine ba­kıyorum, ta derinliklerine inmek istiyorum. Göz­lerim hemen kıpırdamaya başladı, sanki rahatsız oluyor, kendini ele vermek istemiyor gibi.. .
Soruyorum! Her gördüğünü bana doğru yansı­tıyor musun? Evet diyemiyor, hafiften kendini ka­çırıyor, bana bakmaktan çekiniyor gibi... Anlıyo­rum ki, gözlerim önüne perde çekmiş, olup biten­leri artık görmek istemiyor; ürkmüş, yılmış ve korkmuş bir hali var. Demek yıldırmışlar, korkut­muşlar gözlerimi... İşlevini yapmıyor, bana doğ­ruları göstermiyor... Bugüne kadar, körü körüne yol almış, çıkmaz sokaklara girmiş, duvarlara bo­şuna toslamamışım meğer. . .
Kulaklarıma dönüyorum; henüz herhangi bir şey sonradan bir sıcaklık hissediyorum; yoksa sen de mi demeden, o da hafiften itirafa başlıyor. Eyvah, olamaz bu kadar, bu ne haldir, nasıl olabi­lir?. Onu da elde etmişler; duymaması, işitmeme­si için "tıkaç"lanmaya, meğer razı edilmiş... Ger­çek seslere, nefeslere karşı kendini tıkatmış, bana haber vermeden... Gaipten gelenlere kendini kap­tırmış. Demek onun içindir ki, "görünmezliğin" ve "bilinmezliğin" yani meçhullerin peşinde sü­rüklenmiş durmuşum...
Bu defa dilime döndüm ve "sen hiç olmazsa görevini yaptın!" değil mi diye sordum. Boğazım gıcıklanmaya, kannca1anmaya ve düğümler oluş­maya başladı. Anladım ki, o da elden, yoldan çık­mış da farkında değilmişim... Demek onun içindir ki, bir zamandır konuşmuyor, haykıramıyordum; suskunluğumun sebebi, demek ki buymuş...
Sonunda anladım ki; ben hem kör, hem satır ve hem de dilsizleşirilen1erden biri haline getirilmişim. . .
Bu durumda ben hem gaflet, hem dalalet için­de olanlardan biriyim. Hatta, hıyanet sınırına bile dayanmış durumdayım.

Sizler,' ya sizler!..

Egitim1iler -eğitimsizler ,
Sorumlular-sorumsuzlar,
Yukarıdakiler-aşağıdakiler,
Yedisindekiler-yetmişindekiler,
Oğullar-babalar ve dedeler,
Yumuşaklar-sertler
Beyaz yakalılar-mavi yakalılar,
Nasırlılar-nasırsızlar,
Yüzlüler-yüzsüzler,
Sütlüler-sütsüzler,
Yanlılar-kalabalıklar,
Yıldızlılar-yaldızlılar,
Astlar-üsler,

Evet sizler!
Ne sonuca vardınız?.

"Sessizlik"; yine, değil mi? Demek:
- Gaflettedir nöbetteki "yürek", - Millete artık "erlik" gerek... Bereket!

- Dağlarımızda çoban ateşleri yanıyor; onlar nöbette, onlar uyanık; ya bir de onlar olmazsa, evet, ya bir de onlar olmazsa, halimiz nice olacak, demek!...

Abonelik için tıklayınız.

- Geri -